Pokazywanie postów oznaczonych etykietą subiektywnie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą subiektywnie. Pokaż wszystkie posty
- przedszkole zlokalizowane najbliżej miejsca zamieszkania - 7 punktów.
- ej, to fajnie. Co masz dalej?
- przedszkole zlokalizowane najbliżej miejsca pracy - 9 punktów.
- no, to też spoko.
- ej... matka samotnie wychowująca dziecko - 230 punktów.
- taaa...
Zapisy do przedszkola to niezła loteria. Oczywiście nieporównywalnie większe szanse na zapisanie malucha do publicznej placówki mają rodziny tak zwane dysfunkcyjne lub w trudnej sytuacji życiowej. Znam na szczęście całe mnóstwo rodzin, które z powodzeniem stać na prywatne przedszkole a mimo to bezbroblemowo i bez żadnych sztuczek prowadzili dzieciaki do państwówki.
Ruszyły zapisy. Szybka orientacja w okolicznych miejscówkach. Na liście priorytetów ogród, dobra kuchnia i mocny program edukacyjny. Trochę sprzeczek bo dla mnie pasta z makreli albo sos majonezowo-jogurtowy to słaba opcja w jadłospisie trzylatki. Podobnie jak chałka z nutellą na podwieczorek - zamieniona na własnoręcznie pieczone ciasteczka owsiane w innym przedszkolu. To rozumiem.
Wybraliśmy cztery najbliższe. Teraz czekamy.
Ja przedszkola nie doświadczyłam. Byłam z mamą do zerówki. Nie czuję braków, nie mam i nie miałam problemów z socjalizacją, może czasem trochę zazdrościłam tych piosenek i wierszyków, bo mój domowy arsenał był znacznie mniejszy.
Mąż przedszkole zaliczył, siostra też - oboje mniejsze czy większe traumy. Od znajomych słyszałam historie pod tytułem zmuszanie do jedzenia, zamykanie oczu na siłę bo przecież drzemka albo wytykanie maluchowi błędów na forum, upokarzanie i inne mało pedagogiczne metody.
Mnóstwo opinii słyszałam, tyle za ile przeciw. Ale chyba trzeba się z tym zmierzyć.
Do września na szczęście daleko. Zdążę się przygotować - wytłumaczę sobie, że to dla niej dobre. Może trafi na świetną grupę, fajną panią i może akurat nie zduszą jej indywidualizmu, może nie zakocha się w różowym i kucykach Pony i może będzie trochę za mną tęsknić. Bo dla mnie to będzie trudne "rozstanie". Naprawdę to szczęście, że mamy jeszcze te kilka miesięcy.
- ej, to fajnie. Co masz dalej?
- przedszkole zlokalizowane najbliżej miejsca pracy - 9 punktów.
- no, to też spoko.
- ej... matka samotnie wychowująca dziecko - 230 punktów.
- taaa...
Zapisy do przedszkola to niezła loteria. Oczywiście nieporównywalnie większe szanse na zapisanie malucha do publicznej placówki mają rodziny tak zwane dysfunkcyjne lub w trudnej sytuacji życiowej. Znam na szczęście całe mnóstwo rodzin, które z powodzeniem stać na prywatne przedszkole a mimo to bezbroblemowo i bez żadnych sztuczek prowadzili dzieciaki do państwówki.
Ruszyły zapisy. Szybka orientacja w okolicznych miejscówkach. Na liście priorytetów ogród, dobra kuchnia i mocny program edukacyjny. Trochę sprzeczek bo dla mnie pasta z makreli albo sos majonezowo-jogurtowy to słaba opcja w jadłospisie trzylatki. Podobnie jak chałka z nutellą na podwieczorek - zamieniona na własnoręcznie pieczone ciasteczka owsiane w innym przedszkolu. To rozumiem.
Wybraliśmy cztery najbliższe. Teraz czekamy.
Ja przedszkola nie doświadczyłam. Byłam z mamą do zerówki. Nie czuję braków, nie mam i nie miałam problemów z socjalizacją, może czasem trochę zazdrościłam tych piosenek i wierszyków, bo mój domowy arsenał był znacznie mniejszy.
Mąż przedszkole zaliczył, siostra też - oboje mniejsze czy większe traumy. Od znajomych słyszałam historie pod tytułem zmuszanie do jedzenia, zamykanie oczu na siłę bo przecież drzemka albo wytykanie maluchowi błędów na forum, upokarzanie i inne mało pedagogiczne metody.
Mnóstwo opinii słyszałam, tyle za ile przeciw. Ale chyba trzeba się z tym zmierzyć.
Do września na szczęście daleko. Zdążę się przygotować - wytłumaczę sobie, że to dla niej dobre. Może trafi na świetną grupę, fajną panią i może akurat nie zduszą jej indywidualizmu, może nie zakocha się w różowym i kucykach Pony i może będzie trochę za mną tęsknić. Bo dla mnie to będzie trudne "rozstanie". Naprawdę to szczęście, że mamy jeszcze te kilka miesięcy.
Od kilku dni po sieci krąży film Natalii Hatalskiej o pokoleniu współczesnych dzieciaków obcujących z technologią tak jak my z trzepakami i grą w kapsle. Od kilku dni widuję też reklamę Mistrzowie Kodowania a już jakiś czas temu dotarły do nas pomysły fińskich nauczycieli jakoby mieli oni zaprzestać nauczania pisania ręcznego na rzecz klawiatury komputera. Jak się później okazało, znajomość języka fińskiego autorów tegoż artykułu pozostawia wiele do życzenia a profesorowie chcą rezygnować z nauki pisania kaligraficznego. I całe szczęście.
Pierwszym impulsem do zmian po noworocznych są wyprzedaże. Zmieniam szafę za grosze, pozbywam się starych, znoszonych lub nielubianych już ubrań w imię zasady, że porządkowanie życia należy zacząć od porządku w szafie.
Tak też sie stało, a jedyną wadą tego przedsięwzięcia jest para idealnych wiosennych botków i pachnąca torebka w zestawieniu ze świeżutkimi trzema tonami śniegu za oknem. Znajomi ubolewają na fejsie, ryzykując podejrzenie mnie o głupotę, że jakoby nie wiem że styczeń to śnieg, ale nie rozumieją, że to bardziej metafizyczna kwestia, ten żal że nie można jeszcze porządnie się wystroić, że nadal relaxy, puchówka i rozmazany tusz pod oczami od zacinającego śnieżnego opadu.
Matka zna tylko dwa stany: z blogiem ale bez pracy, z pracą ale bez bloga. Może należałoby zrzucić to na karb małego doświadczenia jako blogera, może założyć totalnie nie optymistyczną wersję, że nie ogarniam, nie umiem się poukładać oraz że się po prostu nie nadaję. Ale jak na urodzoną optymistkę przystało nic i nikt mnie koniec końców nie przekona, że jest niedobrze.
Etatowa matka. Gospodyni domowa pełną gębą. Od rana do rana pieluchy, kupy, obiady, pranie, odkurzacz, siaty z marchewką i kiełbaską dla męża. Są przypadki, które realizują się w tym na milion siedemset procent. Ale są takie, które się nie realizują. Mówiąc wprost - ambicja, poczucie własnej siły i wartości, kobiecość i wcięcie w talii zanikają wprost proporcjonalnie do długości czasu spędzanego w domu.
Zbierała się od kilku miesięcy. Te kilka miesięcy na przestrzeni jej króciutkiego życia to ogrom czasu, dla mnie jak z bicza strzelił. Zbierała się i zebrała no i się zaczęło. Na wszystkich frontach, po całości.
Zaczęło się "ja sama", zaczęło się "zostaw Lenkę w spokoju", zaczęło się "nie chcę, nie mogę, nie dobre". Zaczęła się wielka próba naszej cierpliwości.
Jeszcze zanim mała się urodziła miałam mnóstwo planów, zapewne jak każda z Was - będę nosić w chuście, będę karmić piersią, nie będzie tv, tylko zdrowe jedzenie, słodycze tylko raz w tygodniu, mnóstwo kreatywnych zabaw razem.....
Nie wszystko się udało. Wiadomo, nie ma planu idealnego na wychowanie. Dlaczego!? Bo dziecko to nie pies, którego wychowasz sobie na gwizdanie, czy ekspres do kawy, który można sobie nastawić na 7 rano.

Zaczęło się "ja sama", zaczęło się "zostaw Lenkę w spokoju", zaczęło się "nie chcę, nie mogę, nie dobre". Zaczęła się wielka próba naszej cierpliwości.
Jeszcze zanim mała się urodziła miałam mnóstwo planów, zapewne jak każda z Was - będę nosić w chuście, będę karmić piersią, nie będzie tv, tylko zdrowe jedzenie, słodycze tylko raz w tygodniu, mnóstwo kreatywnych zabaw razem.....
Nie wszystko się udało. Wiadomo, nie ma planu idealnego na wychowanie. Dlaczego!? Bo dziecko to nie pies, którego wychowasz sobie na gwizdanie, czy ekspres do kawy, który można sobie nastawić na 7 rano.
Nie przyszło mi to do głowy w dniu dziecka. Nie przyszło mi do głowy w jej urodziny, w wigilię...
Przyszło mi do głowy dzisiaj, w zupełnie zwyczajny dzień.
Często słyszę, że może już czas na drugie. I nieśmiertelne "przecież ona nie może być sama".
Ja wtedy odpowiadam, że nie jest - ma mnie i ma swojego tatę.
A my mamy ją. I zachowując trochę czasu dla siebie, dajemy jej całą resztę! Wszystko!
Przyszło mi do głowy dzisiaj, w zupełnie zwyczajny dzień.
Często słyszę, że może już czas na drugie. I nieśmiertelne "przecież ona nie może być sama".
Ja wtedy odpowiadam, że nie jest - ma mnie i ma swojego tatę.
A my mamy ją. I zachowując trochę czasu dla siebie, dajemy jej całą resztę! Wszystko!
Każdy miał ten moment kiedy podczas spaceru/wyjazdu/kąpieli
w pianie czy kilku minut w fotelu z lampką wina w dłoni podejmował wspaniałą i
dumną decyzję, że zmienia swoje życie.
Oczywiście jest to wizja w której na końcu świata jesteśmy
najszczęśliwsi. Patrzymy też na sprawę realnie, więc zakładamy mniejsze cele.

















