Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przygody. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przygody. Pokaż wszystkie posty

jeśli tylko ktoś ma dość siły na spacery. ale autem też można zjechać spory kawałek zieloności pośród której ukryły się knajpki, winnice i piękne chorwackie zachody słońca.


To już ponad miesiąc temu, a ja dopiero teraz znalazłam czas, żeby podzielić się kilkoma zdjęciami z naszych wakacji. Ale nie sądziłam, że to nie będzie odpoczywanie po trudach pracy a zbieranie sił przed wariactwem jakie miało nadejść.


Sezon na weekendowego grilla nad Rabą uznaliśmy oficjalnie za rozpoczęty.
Ostatni weekend nad rzeką puszczam dziś, kiedy entuzjazm i nadzieja na piękną majówkę nieco opadła. I trochę na przekór ulewie która pustoszy teraz naszą ulicę.

Chyba już czuć w powietrzu, że czas się rozstać. Że to ostatnie jakieś zakopiańskie podrygi i gest dobroci dla spragnionych snowborderów. I że już więcej w tym roku nikt się poślizgnie ani nie trzeba będzie rano szyb skrobać.

Wiosna w głowie więc na blogu zimowa retrospekcja.





Po takiej pięknej krytyce z mojej strony w poprzednim poście uważam iż poniekąd odwagą jest publikować fotografię moich najlepszychnaświecie ciasteczek. Ale takie są fakty. Mam na to świadków zgromadzonych wokół wigiljnego stołu. I nie myślcie sobie że byli tendencyjni czy coś - miałam surowe jury w postaci ciotek piekących, gotujących i generalnie niezłych w te klocki oraz małżonka, szwagra i wujków czyli ekipy doświadczonej w degustacji. Ukoronowaniem sukcesu była prośba o przepis.
Raduję się niesłychanie bo jeszcze dwa lata temu dzwoniłam do siostry z prośbą o "przepis" na naleśniki czy placki ziemniaczane. Dobrze że radziłam sobie z zupką chińską i jajecznicą. Matko, jak ja do tej pory przeżyłam.



Po całym dniu przedświątecznych szaleństw z miotłą i wałkiem miałam chwilę na przebieżkę po blogosferze, nie tylko tej rodzicielskiej. Wszędzie jak nie choinki, to sposób na piękne pakowanie podarków, ozdoby i inne dekoracyjne cuda. Nie dziwne bo Święta, ale skąd oni mieli na to wszystko czas, zadawałam sobie pytanie.
Dominujące jednak były własnoręcznie dekorowane pierniczki lub ciasteczka korzenne - te drugie znacznie częściej bo całkiem proste i nie muszą leżeć i mięknąć.
I tu dopadła mnie pewna refleksja - sporo z tych pierniczkowych pyszności, szczególnie jeśli wykonawca porwał się na ambitne formy i kształty - ikeowe łosie i choinki czy emipkowe bałwanki i śnieżynki - były średnio udane o dekoracji nie wspominając. Myślę, że to wynik silnej potrzeby przynależności do grupy "swiatecznie aktywnych" oraz przesadnej handmade'owej egzaltacji.

Świąteczne drzewko wymaga szczególnej uwagi. Jest drzewkiem niezwykłym, którego widok robi coś takiego z człowiekiem, że mu dobrze i miło i nawet trochę sentymentalnie.


Nie bój się, że nie ogarniesz mówili. Sytuacja cię zmusi, poradzisz sobie mówili.
Częściowo mieli rację, bo dom nie tonie w kurzu i w brudnych skarpetach, naczynia nie wypadają ze zlewu a w lodówce można znaleźć jakieś produkty nadal zdatne do spożycia. Dziecko waży tyle ile powinno, za to rodzice niekoniecznie. Dziecko radośnie rozpoznaje już wszystkie literki, ale mama niedługo zapomni jak to jest czytać drukowane. Dziecko biega od salonu do korytarza i z powrotem a matka od patrzenia ma zadyszkę.

























Bo pada, bo wieczór, bo kiepsko się pisze kiedy tylko nos spod kołdry wystaje, bo jestem szczęśliwą matką, bo jak każda matka uważam swoje dziecko za najwspanialsze na świecie, bo chciałabym chyba jeszcze trochę lata i wreszcie bo podoba mi się tych kilka kadrów.


W czasie naszych wiejskich wakacji postanowiliśmy wyskoczyć po sąsiedzku na burgera, szybki spacer i karmienie zwierzaków. Niesłychaną sytuacją jest kiedy człowiek nic nie musi, kiedy wybory sprowadzają się do obiadu czy kierunku wycieczki. I chociaż takie życie nierzadko osiągalne jest jedynie w alternatywnej rzeczywistości to takie chwile to doskonała motywacja dla małych zmian. Tym bardziej kiedy w oczach, coraz dłuższych włosach i coraz krótszych spodenkach Twojego dziecka widać upływający czas. Warto dać sobie tą chwilę czy dwie...


11°C - przewaga chmur - krzyczy do mnie ekran tabletu... zaczęło się.
Czy to źle? Już słychać powoli te jęki dookoła, te narzekania, że zimno, ciemno, źle,  niedobrze.  Że ciemno to nie najgorzej,  bo łatwiej dziecku wytłumaczyć, że noc, że spać trzeba. Że zimno... jeśli jest się szczęśliwą posiadaczką nienagannej figury, to może i radość jest jak ciepło i nogę można pokazać,  ale dla mnie jesienna garderoba jest idealna - wystaje tylko twarz, bo przecież wymaltretowane kudły wołające od dwóch miesięcy o fryzjera też można ukryć,  pod czapką na ten przykład modną.
























Kiedyś to ja spędzałam tam każdą minutę na poszukiwaniu wielkiej przygody i wszystko mnie ciekawiło, teraz ona szuka skarbów pod leśnym kamieniem, przedziera się przez trawy jak przez dziką dżunglę, wypatruje słoni na niebie i gada z mrówkami. Zazdroszczę jej trochę takiego BYCIA dzieckiem.

























Każdy z nas przynajmniej raz w swoim życiu marzył o domu. Niektórym wystarczyło krótkie westchnienie, inni zbierają inspiracje i odkładają do szuflady,  jeszcze inni wzięli i zbudowali... a ja marzę o nim przynajmniej raz dziennie.

Nie powiem, że fotografia towarzyszy mi od najmłodszych lat bo pierwszy sensowny aparat sprawiłam sobie na studiach, nie opowiem też o magii analogów, bo zwyczajnie nie mam o tym zielonego pojęcia.  Nie mam też swojej strony imięnazwiskophotography chociaż mam nikona i w rozumieniu wielu artystą mogłabym być.

Po prostu lubię robić zdjęcia.


































Łapiemy ostatnie chwile wakacji, oddychając nadzwyczajnym wiejskim powietrzem. Z końcem urlopu pogoda jest coraz łaskawsza. I choć wieczorne grillowania czy posiadówki przy ognisku wymuszają już kurtki i cieplejsze bluzy, to śniadanie można zjeść już na dworze,  a w ciągu dnia nawet się powygrzewać na kocu.


Do tej pory woda w ilości większej niż zawartość naszej wanny występowała w naszym życiu tylko na basenie. Jest milion powodów dla których byliśmy tam tylko kilka razy, ale nie o tym rzecz. Rzecz o tym, że taka duża woda u dwulatki wzbudza już sporo emocji - ogromna piaskownica w połączeniu z ogromnym basenem - mega radość ale i pewne onieśmielenie i wyraźne poczucie dystansu do tego całego zjawiska.

























Jednego wieczoru osławione w kraju Męskie Granie, zresztą słusznie, bo koncert doskonały, drugiego zaś wieczoru osławiony na Podhalu Dzień Pstrąga. Publiczność dopisała w obu przypadkach, ale mniej powściągliwi w radosnych tańcach i śpiewach byli zdecydowanie amatorzy świeżej rybki.

Większość z nich to młodzi ludzie. Za dobre świadectwo mama dała dwie stówki, także starczy na podróż, wejściówkę i kilka zupek chińskich. Kilka osób ostro harowało, żeby móc kupić skórzane buty i torbę - teraz to na bank dostanie te pięć punktów za strój.

Przyszedł dzień imienin małżonka. Spędzić mieliśmy go według jego pragnień - czyli wiadomo - dobry obiadek, rzeka, wędka... Pierwszy wypad z małą. Nie widziała taty w akcji, jedynie rozkładała na czynniki pierwsze cały sprzęt w domu. Kiedy więc znalazła się nad wodą jej pierwsze słowa to: tata joić jibki, Jeka (Lenka) teć joić jibki. I trzeba było zmontować kijek i sznureczek. Grubo ponad godzinę stała nad brzegiem. Niewiarygodne. Słońce co rusz chowało się i wyskakiwało zza chmur, próbowałam sobie nogi opalić, bez sukcesów niestety. Ale co się nawdychaliśmy dobrego powietrza to nasze.