Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dwa cztery na siedem. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dwa cztery na siedem. Pokaż wszystkie posty



Lato się kończy. Tak, dla mnie nadal się kończy i pewnie będzie to proces trwający do pierwszego śniegu.
"Napisała" o niej w liście do św.Mikołaja. Wszystko przez historie dziadka o koledze Filipku co jeździł na hulajnodze. Nie mogło być inaczej. Wpadła w nasze ręce i okazała się strzałem w dziesiątkę.


Bawi się z nami wiosna na całego. Albo takie trochę zimno-ciepło.


Chyba już czuć w powietrzu, że czas się rozstać. Że to ostatnie jakieś zakopiańskie podrygi i gest dobroci dla spragnionych snowborderów. I że już więcej w tym roku nikt się poślizgnie ani nie trzeba będzie rano szyb skrobać.

- przedszkole zlokalizowane najbliżej miejsca zamieszkania - 7 punktów.
- ej, to fajnie. Co masz dalej?
- przedszkole zlokalizowane najbliżej miejsca pracy - 9 punktów.
- no, to też spoko.

- ej... matka samotnie wychowująca dziecko - 230 punktów.
- taaa...





Zapisy do przedszkola to niezła loteria. Oczywiście nieporównywalnie większe szanse na zapisanie malucha do publicznej placówki mają rodziny tak zwane dysfunkcyjne lub w trudnej sytuacji życiowej. Znam na szczęście całe mnóstwo rodzin, które z powodzeniem stać na prywatne przedszkole a mimo to bezbroblemowo i bez żadnych sztuczek prowadzili dzieciaki do państwówki.

Ruszyły zapisy. Szybka orientacja w okolicznych miejscówkach. Na liście priorytetów ogród, dobra kuchnia i mocny program edukacyjny. Trochę sprzeczek bo dla mnie pasta z makreli albo sos majonezowo-jogurtowy to słaba opcja w jadłospisie trzylatki. Podobnie jak chałka z nutellą na podwieczorek - zamieniona na własnoręcznie pieczone ciasteczka owsiane w innym przedszkolu. To rozumiem.
Wybraliśmy cztery najbliższe. Teraz czekamy.

Ja przedszkola nie doświadczyłam. Byłam z mamą do zerówki. Nie czuję braków, nie mam i nie miałam problemów z socjalizacją, może czasem trochę zazdrościłam tych piosenek i wierszyków, bo mój domowy arsenał był znacznie mniejszy.
Mąż przedszkole zaliczył, siostra też - oboje mniejsze czy większe traumy. Od znajomych słyszałam historie pod tytułem zmuszanie do jedzenia, zamykanie oczu na siłę bo przecież drzemka albo wytykanie maluchowi błędów na forum, upokarzanie i inne mało pedagogiczne metody.
Mnóstwo opinii słyszałam, tyle za ile przeciw. Ale chyba trzeba się z tym zmierzyć.

Do września na szczęście daleko. Zdążę się przygotować - wytłumaczę sobie, że to dla niej dobre. Może trafi na świetną grupę, fajną panią i może akurat nie zduszą jej indywidualizmu, może nie zakocha się w różowym i kucykach Pony i może będzie trochę za mną tęsknić. Bo dla mnie to będzie trudne "rozstanie". Naprawdę to szczęście, że mamy jeszcze te kilka miesięcy.






Pierwszym impulsem do zmian po noworocznych są wyprzedaże. Zmieniam szafę za grosze, pozbywam się starych, znoszonych lub nielubianych już ubrań w imię zasady, że porządkowanie życia należy zacząć od porządku w szafie.
Tak też sie stało, a jedyną wadą tego przedsięwzięcia jest para idealnych wiosennych botków i pachnąca torebka w zestawieniu ze świeżutkimi trzema tonami śniegu za oknem. Znajomi ubolewają na fejsie, ryzykując podejrzenie mnie o głupotę, że jakoby nie wiem że styczeń to śnieg, ale nie rozumieją, że to bardziej metafizyczna kwestia, ten żal że nie można jeszcze porządnie się wystroić, że nadal relaxy, puchówka i rozmazany tusz pod oczami od zacinającego śnieżnego opadu.


Kiedy kobieta zbliża się do trzydziestki, coraz częściej zdarza jej się spoglądać w lustro nieco bardziej dokładnie. Kiedy zwykłe przeczesanie włosów palcami, odrobina kremu i tuszu na rzęsę to zbyt mało.
Balsam do ciała, transparentny lakier do paznokci, czasem szaleństwo z czerwienią czy burgundem, odżywka do włosów,czasem kąpiel w soli czy olejku... tusz, kreska, odrobina różu - ot niezbędne minimum.



Przeglądając blogosferę co rusz wpadam na blogi poświęcone pielęgnacji, kosmetykom... i okazuje się, że wiele z tych pięknych dziewcząt poddaje się jakimś masakrom, że rzadko piękne, zdrowe i zadbane ciało to robota natury czy dobrych genów. 



z racji iż dziecku trzeba dać jeść i dom oporządzić i z okazji wielu innych normalnych życiowych spraw do ogarnięcia niemal cały tydzień zajęły mi przygotowania imprezy urodzinowej mojej córki.
zapewne gdybym miała doświadczenie, lub chociaż robiła to wszystko po raz drugi to może poszłoby szybciej.

opierając się na moich odwiecznych fascynacjach oraz płynąc na fali wszędobylski azteckich printów postanowiłam urodziny dziecku wyprawić w stylu indiańskim.
zaczęłam od miejsca - klimatowe ranczo z mini zoo, placem zabaw i indiańskimi tipi. do tego kawusia, ciasteczka oraz grill na miejscu. idealnie.
potem pomyślałam, że może jakieś balony powiesić, bo raz, że mała lubi a dwa, że będzie urodzinowo.
i od balonów się zaczęło.... popłynęłam.


to jest taka zabawka, którą kupiłam chyba bardziej dla siebie niż dla małej.
żeby przypomnieć sobie te cudne kolory, te nieskończone możliwości...
teraz Lena bierze kalejdoskop, przybiega i podtyka pod nos z głośnym "pacz!"

od nas jednym autobusem i trochę na nogach. jak się dorobimy roweru to będzie przyjemniej. park w lekkiej dolince, z wapiennymi skałkami z jednej i cudowną panoramą miasta z drugiej strony. trochę skromny plac zabaw, ale atrakcją były krokusy i wiewiórki.  niestety nie dały się namówić na popcorn. gdybym miała mieszkać gdzieś w centrum, to tylko tam, na podgórzu...






















od początku istnienia bloga nie zrobiłam nic kreatywnego. brzmi to dość przerażająco, chodzi tu o jakieś klasyczne Do It Yourself. zdarzyły się poduszki na święta, zasłonki... ot, nic wartego pokazania.
a organizer łączy w sobie kilka rzeczy - trochę inspiracji, trochę pomysłu, trochę wydatku oraz przede wszystkim wstęp do mocnego postanowienia poprawy - czyli panikowa będzie się ogarniać.

w ciąży pogodziłam się z dresem. od kiedy mam córkę, od czasu do czasu godzę się również z różem.

nie spała po obiedzie. biegała cały dzień jak nakręcona. skąd ona to bierze... też chcę.

wyprzedajemy się. żeby mieć miejsce na nowe i żeby starczyło na nowe. niestety, bez limitu matka dostaje na głowę. dlatego założyłam że jedno w miejsce drugiego. dlatego bierzcie z tego wszyscy bo inaczej mała nie będzie miała co na tyłek włożyć. Ahoj!



niedzielnie postanowiłyśmy dać odetchnąć tacie a także same odetchnąć od poważnych i mniej poważnych spraw międzynarodowych i w stylu na lumpa poszwendać się jak turystki po mieście, pośpiewać w mariackim razem z organistą, zjeść w dawno nieodwiedzanej chimerze... sunday funday!

nie tak miało być czyli leniwy dzień z przymusu. wszystkie plany sobotnie się wzięły i rypły. zostało tylko trochę koloru w domu...

rozpoczęliśmy nowy rok spacerem. było chłodno, trochę marudnie, a w dali majaczyło coś wielkiego. dość metaforyczne muszę przyznać. nasza mała noworoczna przepowiednia.

ponoć widziano ją w internetach, więc skoro tak to mogę wreszcie je pokazać. kilka ujęć z pierwszej w życiu najprawdziwszej sesji. Lena była bardzo dzielna, tylko aparat nie mógł czasem nadążyć...